Farklı insanlar, farklı şehirler, farklı işler. Ama bir süre sonra tanıdık bir his: yine aynı yerdeyim.
Çoğumuz hayatımızın belirli bir döneminde bunu fark ederiz. Kaçındığımızı sandığımız ilişki biçimi, bıraktığımızı düşündüğümüz rol, tekrar tekrar önümüze çıkar. Bu bir şanssızlık ya da karakter kusuru değildir.
Erken dönemde kurduğumuz ilişki kalıpları zamanla bize o kadar tanıdık gelir ki, onları artık fark etmeyiz. Tanıdık olan, çoğu zaman rahat olandan önce gelir.
Örüntüyü göremediğimiz sürece onu yaşamaya devam ederiz. Görebildiğimiz an, ilk kez seçim yapma imkânı doğar.
Terapinin yaptığı şeylerden biri budur: tekrarı yavaşlatıp görünür kılmak. Bir kalıbın nereden geldiğini anlamak onu anında çözmez, ama üzerinde ilk kez bilinçli bir söz söyleme alanı açar.